Ziarnica złośliwa - etiologia

Moja Córcia też zachorowała w 2007r miała 3B stopień chemio i radio terapię przeszła bardzo żle do tej pory odbija się to na jej zdrowiu a i tak nie ma całkowitej remisji mam nadzieję że się wszystko ustabilizuje i będzie dobrze

Ja zachorowałam w 2007 roku, mając 17 lat. Leczenie w moim przypadku (chemia i radio) trwało pół roku. Wszyscy, łącznie z lekarzami byli w szoku biorąc pod uwagę szybkość cofania się zmian i ustępowania choroby, zwłaszcza, że w rozpoznaniu zz była na skraju III i IV stopnia. Ale cóż najważniejsze,że wszystko jest ok. Tego lata miałam robione badanie PET. Wynik najlepszy z możliwych, wszystko jest ok. Dzięki tej chorobie wiele się nauczyłam, zrozumiałam sprawy o których wcześniej w swej naiwności nawet nie myślałam. Przez cały ten czas był ze mną mój chłopak. Nadal jesteśmy razem, mieszkamy studiujemy i pracujemy na wspólną przyszłość. :) Poznałam też smak zawodu,bólu i cierpienia. Na oddziale poznałam cudowną dziewczynkę. Ania miała 9 lat, chorowała na raka kości. Niestety nie miała szczęścia i w jej przypadku skończyło się to tragicznie, a byłyśmy bardzo ze sobą zżyte, była dla mnie jak młodsza siostra, której nigdy nie miałam... Ale wniosek końcowy jest optymistyczny. Ania czuwa:) Sni mi się zawsze, gdy ma zdarzyć się coś dobrego, ostrzega przed złem:) Rozumiem, sama przeżyłam, jeżeli macie taką potrzebę, żeby pogadać jestem zawsze pod adresem monikapw1@o2.pl Zapraszam serdecznie. Pozdrawiam wszystkich i życzę bardzo dużo zdrowia:))) Kocham życie i cieszę się nim też tak róbcie:))))
Monia

CZEŚĆ.JA ZACHOROWAŁAM NA ZIARNICE BĘDĄC W CIĄŻY GDY URODZIŁAM PO PORODZIE ZACZĘŁAM LECZENIE[CHEMIotERAPI i RADIOTE]było ciężko ale dałam radę byłam osłabiona;zajmowałam się moim dzieckiem pomagał mi mój mąż.Dzisiaj jestem już 9 lat po chorobie pokonałam ziarnice a tylko dlatego bo miałam dla kogo żyć.Dużo pomaga wiara i wsparcie drugiej osoby.chętnie pomogę przechodziłam przez to i rozumiem przez co przechodzą chorzy NA ziarnice .pozdrawiam

Cześć wszystkim ja na ziarnice zachorowałam w wieku 19 lat a teraz mam 22 przez rok się leczyłam było ciężko to prawda, ale dałam rade, więc uwierzcie, że to jest możliwe trzeba tylko naprawdę chcieć i walczyć z tym każdego dnia. Wykryto ja u mnie, gdy była juz na granicy 3 i 4 stopnia! Chętnie pomogę każdemu potrzebującemu, więc możecie pisać na emaila<warjatka14@wp.pl> =] diagnoza nowotwór złośliwy to nie wyrok a to, co czasem czyta się w necie nie zawsze jest prawdą ja jestem tego dowodem. żyje czuje się dobrze wyniki mam świetne i to jest najważniejsze. Więc głowy do góry ludzie naprawdę uwierzcie mi =]

Nie wiem czy piszę we właściwym polu ALE PISZĘ!!!
Zacznę od przedstawienia się: Piotr Własow, mieszkaniec Olsztyna ur. 17 sierpień 1948.
Historia choroby - bardzo stara! Objawy typu temperatura początek grudnia 1967 r. Byłem studentem chemii Polibudy Gdańskiej - więc do lekarza uczelnianego (poniedziałek). Potraktował mnie jako szukającego zwolnienia - dostałem 3 dni. We środę powtórnie do lekarza (38 z kreskami) i wtedy po osłuchaniu na izbę chorych (kto studiuje w Gdańsku - szpital studencki to dużo późniejsza historia). Prześwietlonko, penicylinka, temperaturka w dół i pytanie kiedy wypuszczą. My nie wiemy co jest, kierujemy do kliniki AMG. Trafiam do II Interny, na drugi czy trzeci dzień obchód profesorski profesora P. Specjalistyczne prześwietlenia RTG i objawy zewnętrzne diagnozują: guz śródpiersia, podejrzenie ziarnicy złośliwej. Innych badań nie było, chyba obawiano się wtedy diopsji tkanki ze śródpiersia - bo w osierdziu czy jego okolicach, tak,że histologii nie było. Próbowano zrobić limfografię, ale się spietrałem, bo byłbym pierwszym królikiem do tego zabiegu. Błyskawiczna decyzja RTGterapii, o chemioterapii jeszcze chyba nie było mowy. I znowu: 40 lat temu w Polsce była dostępna tylko terapia RTG 230KV(?). Proszę sobie wyobrazić moich rodziców: mama rok po Wawelskej (amazonka), ja 19-letni jedynak z diagnozą: nowotwór. Zaplanowano 20x200 RTG - docelowo 4000 RTG. Guz zaczął się cofać więc zmniejszono potem dawkę do 180 RTG. Leżałem sobie pod aparatem RTG po 5 min. dziennie, pole naświetlań 15x15 cm raz z przodu, raz z tyłu. Znosiłem dobrze, tylko na finiszu przerwano na parę dni bo limfocyty spadły do 2800, podano Leuko-4 (ponoć lek aktualny do dziś). Skóra mi zeszła chyba trzykrotnie, ale na sucho. Po 40 latach widać jej przebarwienie, no i nie ma "misia" na klatce. P. zasugerował mojemu ojcu staranie o terapię w Londynie (na wypadek powtórki) w klinice prof R. (RTGterapia MGV).
Stanęli na głowie i załatwili ale dzięki Bogu nie było potrzeby. Mam tylko pamiątkową korespondencję z prof. R., list po angielsku i dopisek po polsku "Proszę wybaczyć ale moja sekretarka nie zna języka polskiego". W 1996 pokojowy Nobel za Ruch PUGWASH. Już wtedy prof. P. ostrzegł tatę: te naświetlania ratują dziś życie, ale mogą być bombą z opóźnionym zapłonem. Ciekawostka - pół roku później z przeogromnym wzruszeniem oglądałem szwedzki (?)film "Księżniczka". Chora na ziarnicę dziewczyna decyduje się na przerwanie terapii, bo jest w ciąży, rodzi dziecko i zdrowieje - ponoć na faktach. Po roku chodziłem z 20 kg na plecach w Bieszczady. W 1972 ożeniłem się, zostałem tatą, zacząłem tyrać we własnym interesie poligraficznym, no i po 25 latach zaczęła się spełniać przepowiednia P. Zaczęła padać zastawka aortalna. W lutym 1998 na kardiologię, w marcu udało się umieścić mnie w Aninie z wypisem "operacja niezbędna dla ratowania życia". Rokowania co do przeżycia 80%, co do skutków: "ano baba z wozu koniom lżej, niech pan nie liczy na regenerację serca po operacji". 21 kwietnia pod nóż (główny nóż w ręku prof. B.), otrzymując wypis usłyszałem od chirurga: "Nie tak przerażał nas stan pana serca, jak pański optymizm!" A półtora roku po operacji: "rozmiary lewej komory wróciły do normy, kurczliwoś ścian serca w normie - panie Piotrze to cud". Co do cudów: te 40 lat temu towarzyszyła mi modlitwa
prof. G. rektora seminarium w Olsztynie i jego alumnów, 10 lat temu mojego przyjaciela ks. Juliana (dr, inf. prał. itd). Potem jak mu dziękowałem usłyszałem: "Piotr, przyjacielu, jak się dowiedziałem o udanej operacji to się popłakałem". Jedyny mankament: dożywotnie rozrzedzanie krwi, no i słyszę stuk tej tytanowo-węglowej zastawki. To, że 3 lata temu dopadła mnie padaczka to już drobny pryszcz. Dostałem lek najnowszej generacji Kepra no i trzy lata prawie bez objawów. Od trzech lat istnieje kardiochirurgia w
Olsztynie i od ponad roku chodzę tam w charakterze wolontarusza, mówić "Ludzie nie bójta się, widzicie człowieka 10 lat po operacji!" Mama przeżyła jako "amazonka"
37 lat, przeniosła się do lepszego (ponoć) świata jako 88-latka, trzy miechy przed śmiercią dreptała 16 km. w pielgrzymce do Gietrzwałdu.
Cóż dodać: myślę, że tumor mediastini, lymphogranulowathosis (suspecta) szlag tafił, bo mu P. błyskawicznie dokopał RTGterapią. Może to nie była postać złośliwa ale byl tak spory, że lewa strona klatki się "wypychała" przed prawą.
Pozdrawiam serdecznie, jestem otwarty na kontakty, czas mam bo jestem rencistą. Jedynie co robię, to robię "za Marysię"
u mojej żony, która jest profesorem na UW-Mie (choroby ryb i toksykologia wodna), a gotowanie mi wychodzi. Oprócz moich przypadłości, które znam jako praktyk, mogę wymienić się wiedzą i praktyką fotoamatora ze "środkowej półki".
Piotr Własow - pewlasow@wp.pl