macias1985
21.12.2009 08:32
Trafiłem na tę stronę przypadkowo w sobotę, po tym jak w piątek dostałem diagnozę C81. W lipcu pod prawą pachą wyczułem sporego guza, leżałem sobie beztrosko na plaży myśląc o pierdołach i nagle - bach! Zaniepokoiłem się i zadzwoniłem do lekarza. Kazał mi zrobic natychmiast badania krwi. Zrobiłem - nic nie wyszło. Uznałem, że pewnie nic mi nie jest, ale lekarz drążył dalej temat. Dalszy krok - usg (pani zamiast USG guza zrobiła brzucha, ale ok - byłem skołowany i nawet nic Jej nie powiedziałęm), rentgen klatki piersiowej, testy na HIV, na żółtaczki, badania na mononukleozę. NIC! Uspokoiłem się. Po tym wszystkim zrobiłem ponowne USG, tym razem prawej pachy gdzie miałem tego guza. Okazało się, że konieczna jest biopsja. Pełen optymizmu udałem się na nią 7 grudnia. Zamiast biopsji, wykonali mi pełen wycinek pod całkowitą narkozą. Lekarz stwierdził, że średnio to wygląda, bo guz miał wielkośc pięści, ale na jego oko to nie rak. Cóż pozostało mi poczekac 10 dni na wynik. I tak sobie czekałem nie myśląc o tym, aż nagle zadzwoniła do mnie mama, i powiedziała, że znaleźli u mnie komórki rakowe. Nie potrafię nawet opisac tego uczucia, poprostu usiadłem, zapaliłem papierosa i się rozryczałem jak dziecko. Zadzwoniłem od razu do mojego chłopaka, który przyjechał w 3 minuty i tak sobie siedzieliśmy - to trwało chyba wiecznośc. Później przyszło uczucie odrętwienia. Nie czułem kompletnie nic. Pustka. To był piątek. I się zaczęło. Rodzice zaczęli płakac - siostry (mam dwie)...również. Uznałem, że muszę sie wyrwac z domu. Poszedłem na piwo :) Strasznie się upiłem, co było złym pomysłem, bo na drugi dzień, prócz raka miałem jeszcze ogromnego kaca :) W sobotę mój chłopak wieczorem zadzwonił i powiedział, że pokaże mi pewna stronę. Znaleźlismy na karcie wiadomośc "diagnoza: C81" - dlatego wstukał to w google i wyskoczyła ta strona. Poczytałem sobie trochę i zrobiło mi się lepiej, dużo lepiej. Wyszedłem z założenia, ze jak sie ma z czyms walczyc to lepiej oswoic lęk i nie bic na oslep. I tak właśnie zaczęła sięmoja walka z tą chorobą. Może to wyda się okropne, ale świadomośc ze wielu młodych ludzi na to choruje mnie uspokoiła - tzn. uspokoiło mnie to, ze wielu wychodzi z tej choroby cało :)28 grudnia idę na dalsze badania - pewnie dowiem sie jakie to stadium - jestem dobrej myśli. Tym bardziej, ze każdy bardzo mnie wspiera. I tyle ode mnie wedle przywitania. Nawet nie wiem po co to piszę. Tak jakoś mnie naszło. Mam nadzieję, ze nie popełniłem jakiegoś faux pas w moim wywodzie - mam do tego zdolnośc :) Trzymajcie się wszyscy i pamiętajcie, że choroba tak naprawdę siedzi w Waszych głowach i nie wolno się poddawac - ja w to wierzę i będe sie tego trzymał jak tonący brzytwy :)
Będzie dobrze, bo musi byc :)))
Będzie dobrze, bo musi byc :)))