Słyszałem opowieść Magdy. Ma przerzuty. To nie jest dobra wiadomość. Chciałbym jednak wrócić do słów o chorobie i śmierci, ale może bez drobnej dygresji w tym momencie się nie obejdzie. Pamiętam swoją reakcję na zapewnienie lekarza, że to jest łatwo wyleczalne. Pamiętam zapewnienia, że trochę pochodzę do szpitala i będę zdrowy. Wszystko to, wtedy, wydawało mi się monstrualną pomyłką, jakimś robieniem sobie żartów. Czułem pod skórą oszustwo. Leczenie nie było łatwe. I to nie jest tak, że odliczam sobie latka teraz w remisji i jest mi przyjemnie. Pewnie rzeczy zostają po prostu w świadomości. Czy nie wolałem usłyszeć po prostu rzeczowo o tym, wówczas, że może się to skończyć śmiercią, ale jest na to taka a taka szansa ? Zdecydowanie wolałem. Przez to, że podano mi całą wiadomość przy kawie, którą raczył się lekarz, w formie takiej właśnie ulizanej, lekkostrawnej, z pominięciem tego, co jest prawdziwe, wszystkie konsekwencje, wszystkie możliwe skutki leczenia, to, co jest niepewne i związane jakimiś środkami, które miał być wlewane do mojego mózgu, wreszcie możliwość poniesienia porażki: wszystko to sobie wyolbrzymiłem, choćby z racji tego, że nie mogłem mieć zaufania, co akurat czułem doskonale, do ani jednego zdania wypowiedzianego przez urzędników w białych kitlach. Ja sobie wyobrażam, że opowiadanie o nowotworach, że są teraz wyleczalne po prostu, i uciekanie od prawdy takiej, że nie zawsze, może rodzić wcale niedobre konsekwencje i może pozostawiać człowieka bezbronnego. Bo być może będzie się musiał zmierzyć z prawdą? Wolicie pozostawić go ogłupionego? Chodzi tylko o to by być uczciwym. Rozumiem też, że jeżeli ktoś jest przekonany, że leczenie jest niepotrzebne, to może właśnie opierać swoje przekonanie na takim sądzie, że tak czy inaczej skazany jest na śmierć. Rozumiem, że trzeba go przekonać, że warto się leczyć. Nie rozumiem natomiast tego, dlaczego nie mówić o prawdzie: zobacz, obawiasz się klęski, nie jest to pewne, są takie i takie statystki, tyle przypadków. Jest ryzyko. Tak ono wygląda. Rozmawiamy poważnie. Bierz się za leczenie, bo czas ucieka. Nie rozumiem dlaczego śmierć traktować jako tabu. Nie żyjemy jako bohaterowie w wyreżyserowanej wersji jakiegoś nowoczesnego przestawienia, w którym ktoś, w ostatniej chwili uratuje nas od nieszczęścia. Pewne rzeczy niestety są. Mnie nie powiedziano prawdy, przez co straciłem całkowicie zaufanie. Próbowano przekazać mi informację jak profanowi: oto tajemnice pozostawiamy sobie, a dla ciebie jest głupia nadzieja, że wszystko będzie dobrze. Moim zdaniem, jeżeli uciekać od prawdy, prowadzenie walki ze stereotypem jest skazane na porażkę.
