Forum Ogólne
Odpowiedź w wątku: modlitwa

Komentujesz wpis użytkownika ewelka
Nick
E-mail (opcjonalnie)
Treść odpowiedzi
O 20:21, dnia 2009-06-19 ewelka napisał(-a):
> > O 16:47, dnia 2009-06-19 emi napisał(-a):
> > Czy wiara i modlitwa pozwala przetrwać trudne leczenie, cierpienie?
> ja powiem tak, byłam zła na wszystkich wokół gdy się dowiedziałam o chorobie, przy pierwszym wlewie w szpitalu był tylko płacz po kątach, żeby nikt nie widział. Któregoś dnia zauważył chłopak z sali obok gdy spacerował korytarzem. Wszedł do mnie na sale, przytulił i zaczął opowiadać o swojej 2 letniej córeczce. Zrobił to w tak umiejętny sposób, że po chwili śmiałam się z tego co Jego pociecha wyprawia w domu. Przegadalismy wtedy całą noc, i rozmawialiśmy właśnie o wierze. Wiara kolegi była ogromna, codziennie rano o 6 odmawiał modlitwe o której pierwszy raz od Niego usłyszałam i On mnie jej nauczył. Popołudniami przesiadywał w kaplicy. Modlił sie do św. Perygryna, patrona chorych na raka. Nigdy nie rozstawał się z różańcem, zawsze miał go w kieszeni. Następnego dnia przyniósł mi te "swoje" modlitwy spisane na kartkach. Kolega chodził korytarzem i nigdy do nikogo się nie odzywał. On się wtedy modlił. Spotkaliśmy się jeszcze raz w szpitalu, po jakimś czasie. Był uśmiechnięty, ale z jego zdrowiem nie było rewelacyjnie. Podziwiałam jego wiarę i determinację w modlitwach, ja tak nie umiałam. Owszem również gdy tylko nie byłam uwiązana do stojaka w workami siedziałam w kaplicy. Bardzo mi to pomagało, pomimo tego, że nigdy nie klapałam modlitw. Poprostu siedziałam sobie w ławce i patrzyłam na ołtarz, nawet nie myślałam wtedy o niczym. Zauważył to jeden z kapucynów. Później wyjechał do Medjugorie i przywiózł mi z tamtąd różaniec abym zaczęła się modlić. Zaczęłam. Z czasem kobiety z sali spytały co ja tak "medytuję" na łóżku z rana. Podyktowałam Im modlitwy i One też rozpoczęły błagania do św. Perygryna. Myślę, że rozpowszechniły to dalej. Dziś już się nie modlę. Czemu? Znów nie umiem. Po 5 sekundach zaczynam myśleć o zupełnie innych rzeczach. Lubię siedzieć w miejscach świętych jak nikogo tam nie ma, wtedy nie myślę o niczym tak jak w szpitalnej kaplicy. Może ta cisza to jest taka moja modlitwa....
> >Ja po chwili gorących błagań do Boga, przeżywam chwile zwątpienia, kiedy wokół siebie widzę radosnych ludzi, a moją rodzinę dotknęła paskudna choroba.
> Choroba nie wybiera. Jak dla mnie to ziarnica nie była aż takim problemem, zawsze powtarzałam sobie, że inni nie mają co dać dzieciom jeść albo gdzie mieszkać i dopiero wtedy załamują ręce. Może dlatego tak myślałam, bo to dotyczyło mnie samej, a nie kogoś bliskiego. Ale wydaje mi sie, ze to kwestia charakteru.
> >Mój Syn leczy się od pół roku, a ja nadal nie mogę pogodzić się z Jego chorobą. Wcale nie jestem dzielna.
> Bo to rodzicom i bliskim najgorzej jest pogodzić się z chorobą dziecka. Uwierz w Syna.