Forum Ogólne
Odpowiedź w wątku: wykryto u mnie ziarnice, jestem załamana.

Komentujesz wpis użytkownika mroki77
Nick
E-mail (opcjonalnie)
Treść odpowiedzi
O 20:39, dnia 2014-03-05 mroki77 napisał(-a):
> > O 13:03, dnia 2014-02-08 Nessa napisał(-a):
> > ja sobie tylko powiedziałam: dam radę
> >
> > mam fobię, boję się wymiotować...to było dla mnie tak straszne, że aż śmieszne. W pierwszym momencie chyba bardziej się bałam skutków ubocznych leczenia, niż faktu że to nowotwór :D
> >
> > dziś na szczęście piszę na forum, więc dałam radę i było warto :)
> Ja też to miałem! STRASZNIE mnie to męczyło. Po 6 chemii pogadałem z zaprzyjaźnioną psycholożką. Pomyślałem trochę nad tematem. Problem był rodzinny - wzięło się to z dzieciństwa. Moja babcia (mama też) bardzo nerwowo i wielkim zmartwieniem reagowała na wymioty. A to prawdopodobnie wzięło się jeszcze z przed wojny kiedy panował tyfus, dur brzuszny i inne syfy które często wykańczały ludzi.
> Więc jak w dzieciństwie widziałem reakcję babci i mamy na moje wymioty to się bardzo bałem. I tak mi zostało. A zdroworozsądkowo nie ma się czego bać. I tak się człowiek nie odwodni bo w razie czego uzupełnią płyny wlewem.
> Tak więc zacząłem swobodnie i spokojnie wymiotować. Wiedziałem mniej wiec, że po dakarbazynie będzie paw i wypijałem trochę pepsi żeby mieć czym. Dwa razy miałem w gębie dobry smak - jak piłem i jak wracało.
> No i oczywiście Relanium przed dakarbazyną. Bez tego nie dawałem rady - czułem wewnętrzny imperatyw aby powyrywać sobie te wężyki i spierdzielać jak najdalej.
> Dziś mija 4 lata od odebrania rtg w przychodni - guz śródpiersia. Nie mogłem w to uwierzyć. Jestem 3 lata w remisji.
> Drodzy wojownicy - głowa do góry. Z tego da się wyjść. Wielu się udało (w tym mi). Czemu Wam ma się nie udać? Tylko psychy pilnować!